چرا سس؟ چرا آووکادو؟

چرا سس‌ها انقدر خوشمزه و محبوب هستند؟
شاید در گذشته از سس به عنوان ماده‌ای جهت تر کردن غذا استفاده می‌شد تا غذاهایی که ماهیت خشکی دارند راحت‌تر خورده و هضم شوند؛ اما امروزه سس‌ها به عنوان یکی از مهم‌ترین عوامل طعم‌دهنده شناخته می‌شوند که اتفاقا محبوبیت گسترده‌ای در سرتاسر جهان دارند.
امروز قرار است درباره طعم‌دهنده‌هایی صحبت کنیم که لذت غذا خوردن و چشیدن مزه‌ها را برای ما چندین برابر کردند. پس همراه ما با ادامه این آووکادونامه باشید تا درمورد انواع سس‌ها و تاثیر آن‌ها بیشتر صحبت کنیم.

سس، اصلی‌ترین طعم‌دهنده غذاها
سس به محلولی گفته می‌شود که از ترکیب مواد خوراکی مانند چاشنی‌ها، ادویه‌جات و مواد مشابه جهت طعم‌دهی غذا به دست می‌آید و یکی از مهم‌ترین عناصر در بسیاری از فرهنگ‌ها و غذاهای جهان به شمار می‌رود.
شما می‌توانید تنها با افزودن سس به غذاهای خود، تغییرات عمده‌ای در طعم و مزه‌ی آن ایجاد کنید. بسته به غلظت سس، می‌توان بافت غذاها را تغییر داد و آن‌ها را کمی شل‌تر کرد. انجام این کار نیاز به دقت زیادی دارد چراکه میزان استفاده از آن به عنوان ترکیب اصلی، نقش مهمی در نتیجه نهایی خواهد داشت.

انواع سس
سس‌ها به دلیل داشتن طعم و رنگ‌های متنوع به دو دسته کلی سس‌های غلیظ و سس‌های رقیق تقسیم می‌شوند. سس کچاپ و سس مایونز جز سس‌های غلیظ هستند که در آن‌ها مواد اولیه پخته شده و اغلب اوقات برای فست‌فود استفاده می‌شوند. سس سویا و سس سالسا جز سس‌های رقیق هستند که ماهیت مایعی دارند و بیشتر در غذاهای آسیایی و مکزیکی برای طعم‌دهی، حین پخت غذا اضافه می‌شوند. یکی دیگر از کاربردهای سس، تر کردن انواع غذاست که موجب هضم آسان می‌شود.
در نگاه کلی از سس‌ها به عنوان عنصر اصلی یا فرعی در تهیه انواع غذاها و تزئین آن‌ها استفاده می‌شود که عطر و طعم متفاوتی به غذا می‌بخشد. گاها از انواع سس‌ها برای جذابیت بصری و تغییر بافت غذاها با توجه به ذائقه و سلیقه افراد استفاده می‌شود. شما می‌توانید رسپی‌های جدید را از طریق سس‌های دلخواهتان درست کنید و به غذای خود طعمی جدید ببخشید.

خاستگاه سس کجاست؟
تاریخچه سس هم مانند خیلی از چیزهای دیگر به اوایل تمدن باستانی برمی‌گردد. بسیاری از فرهنگ‌ها و کشورها در طول تاریخ به توسعه فرمولاسیون سس‌ها دست زدند و دلیل آن هم برمی‌گردد به اینکه سس‌ها عاملی برای طعم‌دار کردن و بخشیدن عطر به خوراک و تغذیه انسان‌هاست بنابراین از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.
به عنوان مثال چینی‌ها در دوران دودمان‌هان غالبا از سس‌هایی مانند سس سویا استفاده می‌کردند، یا در یونان باستان، سس‌های گیاهی با استفاده از انواع ادویه، خردل و سبزیجات تولید می‌شد. همچنین در روم باستان نیز سس‌هایی مانند سس گاروم و سس میوه‌ای برای سرو انواع ماهی‌ها و غذاهای دریایی استفاده می‌شد. در قرون وسطی نیز سس به عنوان یکی از مولفه‌های اساسی غذا در اروپا و آسیا به کار گرفته شد که با گذشت زمان برخی از آن‌ها به ترکیبات اصلی غذاها تبدیل شدند.
از گذشته تا به امروز سس‌هایی مانند خردل و سویا محبوب بودند و البته که طرفدارهای پروپاقرصی نیز داشتند؛ اما اگر از نظر قدمت حساب کنیم، قدیمی‌ترین سس اروپایی سس گاروم است که توسط رومیان باستان برای سرو ماهی استفاده می‌شد.
در اروپا، به ویژه در بریتانیا از سس‌ها برای طعم دادن به مواد شبیه به گوشت استفاده می‌شد چرا که گوشت حیوانات بسیار گران‌بها بود و به طور عمده برای ثروتمندان سرو می‌شد. به مرور زمان از سس‌ها برای تهیه غذاهایی مانند پودینگ سیاه یا حتی پودینگ خونی استفاده می‌شد؛ این کار موجب می‌شد طعم بد گوشت‌های مانده از بین برود یا به گوشت‌های بدون مزه طعم خوش بدهد.
رفته‌رفته از سس دیگر فقط به عنوان چاشنی استفاده نشد بلکه از خود آن‌ها یا ترکیباتشان برای پخت غذاها کمک گرفتند. در عصر رنسانس، آشپزها برای تهیه انواع سس از مواد اولیه مختلفی مانند آب، شیر، تخم‌مرغ، کره، نمک و ادویه‌جات استفاده می‌کردند و به ابداعات جدید می‌رسیدند. سس‌‌های کرمی مثل سس آلفردو یا سس‌های غلیظی که بر پایه تخم مرغ، شیر، کره و نمک تهیه می‌شدند و برای تزئین و نرم کردن غذاها مورد استفاده قرار می‌گرفتند، در این دوره ابداع و روانه بازار شدند.
در ایران معروف‌ترین و شاید محبوب‌ترین سس، سس سیر باشد. سیر به صورت تازه یا خشک و خرد شده به عنوان عنصر اصلی سس به شمار می‌رود. سس سیر در غذاهای مختلفی نظیر کباب، جوجه کباب، ماهی و سایر غذاهای گوشتی استفاده می‌شود. سس‌هایی که در اقصی نقاط دنیا هم چنان محبوب هستند، انواع سس گوجه‌فرنگی، سس باربیکیو و مایونز است.
تفاوتی که سس‌های آووکادو فیلفیل با سایر سس‌های موجود در بازار دارند برمی‌گردد به اصلی‌ترین ماده تشکیل دهنده آن یعنی آووکادو! برای تهیه انواع سس فیلفیل از آووکادو استفاده می‌شود و همین موضوع دلیل تمایز در طعم سس‌های فیلفیل است. شاید برای شما این سوال مطرح شود که چرا آووکادو؟

چرا آووکادو؟
آووکادو غنی از فیبر، پتاسیم، ویتامین‌های A، E، C، B6 و ویتامین‌های دیگر به مقادیر کمتر است. آووکادوی تازه حاوی مواد مغذی، مواد معدنی و ترکیبات مفیدی است که کیفیت رژیم غذایی را افزایش می‌دهد. یک سوم آووکادوی متوسط (50 گرم)، شامل 20 نوع ویتامین، مواد معدنی و مواد مغذی گیاهی‌ست که در واقع انتخاب بسیار خوبی برای رفع نیازهای مواد مغذی محسوب می‌شود.
آووکادو جزء معدود میوه‌هایی‌ست که به بدن کمک می کند تا مواد مغذی محلول در چربیِ بیشتری را از طریق غذایی که میل می‌کنید، جذب کند و به کاهش دریافت کالری، چربی‌های اشباع شده، سدیم و کلسترول کمک می‌کند.
زمانی که آووکادو جایگزین سایر چربی‌ها شود، می‌تواند در کنترل فشار خون تاثیرگذار باشد. آووکادو عملا تنها میوه‌ای‌ست که حاوی چربی خوب (تک غیر اشباع) است؛ بیش از 75% چربی این میوه غیر اشباع است.
مطالعات نشان می‌دهد که جایگزینی چربی‌های اشباع‌شده با چربی‌های غیراشباع در حالی که کالری مورد نیاز بدن را حفظ می‌کند، در کاهش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی موثرتر است. چربی غیراشباع در رشد و تکامل طبیعی سیستم عصبی مرکزی و مغز بسیار موثر است.
در هر آووکادو تقریبا به مقدار 136 میکروگرم لوتئین یافت می‌شود. لوتئین یک آنتی اکسیدان به شمار می‌رود که با افزایش سن به حفظ سلامت چشم کمک می‌کند. محتوای چربی و فیبر آووکادو موجب سیری و کاهش اشتها می‌شود در نتیجه شاهد کنترل و حتی کاهش وزن خواهید بود. همچنین آووکادو منبع فولات است که به تولید و حفظ سلول‌های جدید کمک می‌کند.

در نتیجه
با توجه به تمام این مزیت‌ها استفاده از آووکادو به عنوان یکی از پایه‌ای‌ترین مواد تشکیل دهنده سس فیلفیل، علاوه بر طعم بی‌نظیری که به سس می‌بخشد میزان آسیب را کاهش می‌دهد. بنابراین سس‌های آووکادو فیلفیل، به تمام انتظارات افراد با شرایط متفاوت و سلیقه‌های مختلف  پاسخ داده و رضایت آن‌ها را جلب کرده است.